tag:blogger.com,1999:blog-39314107954960738802011-11-27T15:23:19.810-08:00Roam Magazine &amp; Fai_storyhttp://www.blogger.com/profile/06000220543165863900noreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-3931410795496073880.post-42878639995968773592007-08-24T02:29:00.000-07:002007-08-24T02:37:08.753-07:00<span style="color:#003300;">สายลมพัดพาเอาละอองน้ำเค็มเข้ามากระทบฝั่ง เสียงเกลียวคลื่นสาดลงบนหาดทราย ท้องฟ้าที่มืดสนิทกำลังมีแสงร่ำไรระเรื่อออกมาจากฟากฟ้า ผมยังคงนั่งอยู่จุดเดิม ใต้ต้นไม้ที่ผมไม่แน่ใจในชื่อของมัน สายตาทอดมองเหม่อออกไปในท้องทะเลที่กว้างใหญ่ ความเหงาเข้ามาเกาะกินหัวใจที่เหน็บหนาวและอ่อนแอ ในใจเงียบสนิทพลางมีเสียงครุ่นคิดเล็กๆว่า เรากำลังทำอะไรอยู่ตรงนี้ ที่นี่ ที่ที่เราเคยมีความสุขร่วมกับใครอีกคน.....</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“นี่คุณ เดินประสาอะไร มีตาหรือเปล่า” เสียงเล็กหวานใส ตะโกนมาอย่างกราดเกี้ยว</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“ครับ” ผมได้แต่งงว่าผมทำอะไรให้เธอต้องกราดเกรี้ยวขณะนั้น เธอชี้ลงบนเท้าผมพร้อมกับใบหน้าอันหวาน เอ๊ย ไม่ใช่ ด้วยใบหน้าอันโมโห สายตาที่ไม่เป็นมิตรมาที่ผม ผมก้มมองที่เท้าตัวเอง ปราสาททรายหลังน้อยถูกเท้าอันใหญ่โตของผมเหยียบจนทลาย ผมเงยหน้าขึ้นมายิ้มเจื่อนๆ</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“ขอโทษนะครับ” ผมได้แต่ชักเท้าออก แล้วมองเธอด้วยความสำนึกผิด เธอโวยวายอยู่พักใหญ่ ก่อนจะยอมจากไป โอ ไม่ ผมไม่ได้อยากให้เธอไป ดวงหน้าดวงตาที่หวานสวยจับใจผมเป็นที่สุด แต่ไม่ทันเสียแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน.....</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">บนบังกะโลหลังเล็กที่ผมเช่าอยู่นั้น แทบจะไม่มีอะไรเลยนอกจากที่นอน ห้องน้ำ แล้วก็โต๊ะเล็กๆ หนึ่งตัว หนังสือพ็อกเก็ตบุ๊คเล่มเล็กอยู่บนเตียงพร้อมกับสมุดบันทึกสีน้ำเงินเข้ม ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนเดียว สายลมที่พัดเข้ามากระทบผิวกายที่มีหยดน้ำเกาะพราว สร้างความหนาวเย็นจนต้องเดินไปหยิบเสื้อโปร่งสีขาวกับกางเกงเลขึ้นมาใส่ แล้วใบหน้าของใครคนหนึ่งเข้ามาในความคิด หญิงสาวผู้เป็นที่รัก</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“พี่ภพ พรุ่งนี้มิวจะไปหาพี่ภพที่หาดนะ”เสียงเล็กกรอกลงมาตามสายโทรศัพท์ ยามที่ผมขอร้องให้เธอมาด้วยแต่เธอไม่มา</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“จริงหรือเปล่า มิวไม่ต้องทำงานเหรอ” ผมถามเธอด้วยความตื่นเต้น เพราะสองวันก่อนที่ผมมาที่นี่ ชวนเท่าไรก็ไม่ยอมมา </span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“จริง เดี๋ยวเจอกันนะ บาย” เธอบอกผมแล้วก็วางสายไป มิวเป็นอย่างนี้ประจำ เธอมักจะทำงาน ทำงาน ทำงาน จนไม่ค่อยได้พักผ่อน ผมเป็นห่วงเธอ แต่เธอก็ไม่ยอมหยุด ดีใจจังพรุ่งนี้ผมจะได้เจอเธออีกครั้ง</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">สายลมข้างนอกพัดแรง คลื่นเข้ากระทบฝั่งด้วยความกราดเกรี้ยว พายุฝนที่ตกระหน่ำมาตลอดทั้งวัน ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ ผมเป็นห่วงเธอจัง เธอจะมาอย่างไร ปัง ปัง เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ผมสะดุ้งตัวขึ้นจะที่นอนอย่างรวดเร็ว </span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">ปัง ปัง ปัง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก ผมลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู เธอยืนเปียกปอนอยู่หน้าบังกะโล ผมรับเธอเข้ามากอดด้วยความคิดถึง </span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“มิวมาไงนี่” ผมถามเธอก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวส่งให้เธอ มิวไม่ตอบผม เธอเช็ดผมยาวสลวยของเธอพร้อมกับหันมามองผม สายตาเธอเศร้าสร้อยจนผมใจหาย</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“เป็นอะไรไปมิว” เธอยิ้มน้อยๆ แล้วเดินเข้ามากอดผมไว้ </span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“คิดถึงพี่ภพเป็นบ้า คิดถึงมิวไหม” เธอถามพร้อมกับกระโดดหอมแก้มผมทีหนึ่ง</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“คิดถึงสิครับ ชวนมาก็ไม่ยอมมาพร้อมกัน” ผมตัดพ้อเล็กๆ ก่อนจะดันตัวเธออกจากอกที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำ ก้มมองเสื้อผ้าที่ตอนนี้ไม่สามารถปกปิดร่างกายได้มิดชิดเพราะน้ำฝนที่เปียกปอนทำให้ผมต้องดึงตัวเธอเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะส่งเสื้อผ้าให้เปลี่ยน เธอเหมือนตุ๊กตาตัวเล็กที่กำลังใส่เสื้อผ้าของยักษ์อยู่ ผมเช็ดผมให้เธอ เราพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เธอทำท่าง่วง และหลับไป </span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">เราใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขตลอดสามวันที่พักที่นี่ หาดที่เงียบสงบ น้ำทะเลที่สวยสดใสราวกับไม่เคยมาพายุมาก่อน การพูดคุยและทำกิจกรรมร่วมกัน ทำให้ผมรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนไม่อยากกลับ</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“พี่ภพ มานี่หน่อยสิ” เธอเรียกผมขณะที่ตัวเธออยู่ในห้องน้ำ</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“อะไร มิวจะเอาอะไรเหรอ” ผมถามขณะชะโงกหน้าเข้าไปหาเธอพร้อมกับรอยยิ้ม</span><br /><span style="color:#003300;">“ถูหลังให้หน่อย” เธอบอกพร้อมกับส่งที่ถูหลังมาให้ผม เราสองคนถูหลังกันอย่างสนุกสนานโดยไม่รู้ว่าเวลาแห่งความสุขกำลังจะเหลือน้อยเต็มที เช้าวันที่อากาศสดใส วันสุดท้าย เสื้อผ้า ข้าวของของเราถูกแพ็คลงกระเป๋าเป้ใบเก่งของผม วันนี้เธอสวยใสราวกับนางฟ้า ผมนั่งจ้องหน้าเธอจนเธอหัวเราะ</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“พี่ภพจ้องมิวอย่างนี้หมายความว่าไง” เธอเอ่ยถาม</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“เปล่า มิวสวยจังวันนี้” เธอเขินกับคำพูดของผม ผิวสีนวลมีรอยระเรื่อแดงเล็กๆ </span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“ปะ เก็บของเสร็จแล้ว กลับกันเถอะ เดี๋ยวถึงบ้านมืด” ผมชวนพลางดึงเธอให้ลุกขึ้นจากที่นอน</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“พี่ภพ ขอบคุณนะสำหรับทุกอย่าง มิวรักพี่นะ” เธอเดินเข้ามากอดผมพร้อมกับสายตาที่เศร้าสร้อยจนผมอดแปลกใจไม่ได้</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“เป็นอะไรไป มิว พี่รักมิวนะ ขอบคุณอะไร เดี๋ยววันหลังเรามาเที่ยวกันใหม่ก็ได้” ผมปลอบเธอเพราะคิดว่าเธอคงไม่อยากกลับ </span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“------------------------” เธอเงียบ พร้อมกับเก็บข้าวของลงหลังรถ</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“เดี๋ยวพี่เอากุญแจ ไปคืนก่อนนะ มิวนั่งรอที่นี่ก่อนนะ” เธอยิ้มน้อยๆ ให้ผม รอยยิ้มที่หวานและสดใส รอยยิ้มที่ผมไม่คิดว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เห็น</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">ผมเดินกลับมาจากการคืนกุญแจบ้านแก่เจ้าของบ้าน แล้วเธอก็หายไป มิวหายไปไหน ผมคิด ผมเดินตามหาเธอเสียทั่วหาดก็ไม่พบ ผมคิดว่าเธอคงไปเดินเล่นแถวๆ นั้น นั่งรอจนทนไม่ไหว จึงกดโทรศัพท์เข้าไปหาเธอ ประโยคที่ได้ตอบรับกลับมามันทำให้หัวใจผมแทบสลาย น้ำตาหยดเล็กไหลริน </span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">“ภพ หรือลูก หายไหนมา น้องมิวเสียแล้วนะลูก วันที่เขาจะไปหาภพ มีรถวิ่งเข้ามาชน….” เสียงสะอื้นของป้าเข้ามาตามสายโทรศัพท์ ทำให้ผมแทบหมดแรง เธอผู้เป็นที่รักจากไป เธอจะจากไปได้อย่างไร เมื่อวาน วันก่อน เรายังอยู่ด้วยกัน หัวเราะ มีความสุขด้วยกัน .....</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">หนึ่งปีแล้วที่เธอจากไป ผมยังคงนั่งอยู่ตรงนี้ รอวันที่เธอจะกลับมาหา ทั้งที่รู้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ แต่หัวใจก็ก็เฝ้ารอ ความรักของเราจบลงที่นี่ แต่หัวใจของผมก็ยังมีเธอตลอดไป..........</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">(เรื่องสั้นนี้เกิดจากการเรียนในชั่วโมง การเขียนเชิงสร้างสรรค์ และได้รับแรงบันดาลใจนางภาพยนตร์ไทย เรื่อง นางนาก ค่ะ)<br /></span><br /><div align="right"><span style="color:#cc33cc;">~PuiFai~</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3931410795496073880-4287863999596877359?l=roammagz.blogspot.com' alt='' /></div>Roam Magazine &amp; Fai_storyhttp://www.blogger.com/profile/06000220543165863900noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3931410795496073880.post-82985168348413021632007-07-24T00:07:00.000-07:002008-12-11T08:30:20.747-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_DbpT8J7GH30/RqWpBnQsu7I/AAAAAAAAAAc/fb_ZilauEho/s1600-h/E5613943-4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090660798996200370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_DbpT8J7GH30/RqWpBnQsu7I/AAAAAAAAAAc/fb_ZilauEho/s320/E5613943-4.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DbpT8J7GH30/RqWoVnQsu6I/AAAAAAAAAAU/pwGKKgZHkaI/s1600-h/E5613943-4.jpg"></a>เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ข้าพเจ้ารู้สึกว่าจะได้รับการกระทบจากแรงของสังคมมากเกินไป ทั้งสังคมใกล้ตัวและไกลตัว หัวใจอ่อนล้าและเริ่มรู้ว่าแรงการเต้นเริ่มช้าจนชินชาลงทุกวันๆ จึงทำให้ต้องถึงเวลานำพาหัวใจไปติดเกาะเสียที...<br /><br />สำหรับครั้งนี้ข้าพเจ้าเลือกเกาะแก้วพิสดารเป็นที่พักของหัวใจ "เสม็ด"คืนวันศุกร์ที่หัวใจอ่อนล้าเต็มที ข้าพเจ้าพาตัวเองล่องลอยจากที่ทำงานกลับถึงบ้าน นั่งดูซีรีย์ญี่ปุ่นตอนจบ อาบน้ำแต่งตัว มองเวลา แค่ 20.00 น.ของศุกร์ 13 เท่านั้น จะบอกว่าอ่อนแอก็คงใช่ จะบอกว่าอยากหนีก็อาจจะเป็น แต่ไม่ว่าใครจะบอกว่าอย่างไร คำเดียวที่หัวใจร่ำร้องตอนนั้นคือ ขอให้ฉันไปที่ไหนสักแห่ง ที่ที่ไม่ต้องอดทน เพราะฉันทนไม่ไหวแล้ว....<br /><br /><br /><div>21.30 น. ข้าพเจ้าเดินออกจากบ้านพร้อมกระเป๋าใบเก่ง นั่งรถเมล์ไปเทเวศน์ ต่อรถไปเอกมัย เพื่อเลือกเกาะสักเกาะ จังหวัดสักจังหวัด และลงท้ายที่สาย เอกมัย-บ้านเพ<br /><br />.....ทำไมต้อง...เสม็ด....เพราะสะดวก รถเยอะ ไปง่าย และใกล้หัวใจดีความทรงจำเล็กๆ มากมายที่มีต่อเสม็ดมันทำให้ตัดสินใจไม่ยาก ข้าพเจ้ามาถึงเสม็ดตอนตี 4 ยังไม่มีเรือออกสักลำ ท้องฟ้ายังมืดสนิท อากาศเย็นๆ เพราะลมทะเลพัดเข้าฝั่ง สายฝนร่ำไรเบาๆๆ เดินเล่นสักพักก็เริ่มมีผู้คนออกมาตั้งร้าน มีร้านอาหารเล็กหลายร้านเริ่มเปิดเพื่อต้อนรับผู้คนที่จะพาหัวใจไปติดเกาะเหมือนกัน เรือลำแรกที่ข้าพเจ้าขึ้นออกจากท่าเรือประมาณ 6 โมงกว่าๆ ผู้คนบางตา เพราะยังเช้ามาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเพราะเรือลำของเราก็มีเพื่อนร่วมทางมากพอที่จะได้ยินเสียงหัวใจซึ่งกันและกัน....<br /><br />ครั้งที่ข้าพเจ้าเลือกอ่าวหวายเป็นที่ซ่อนตัว แพงไปนิดสำหรับรายได้อย่างเราแต่ก็คุ้มค่ากับการเติมพลังที่หายไป...ไปครั้งนี้ไม่ได้เดินไปเที่ยวไหน นอกจากที่พักกับหาดทรายและร้านอาหาร....<br /><br />ฝนโปรยลงมาแบบหยอกล้อ เป็นสายบางๆ พอเย็นช่ำ ท้องฟ้าไร้ดวงอาทิตย์แต่มีแสงแดดร่ำไร พอลอดเล็ดออกมาจากหมู่เมฆหม่นๆ ทะเลวันนี้น่ารักแม้จะไม่สดใส เกลียวคลื่นสาดเข้าฝั่งเป็นระลอกเบาไม่หนักหน่วง หาดทรายก็ยังคงขาวสะอาดพอที่จะให้เราสอดเท้าลงไปสัมผัสผิวเนื้อทรายนุ่มๆและอบอุ่นคิดถึงแม่และน้องที่ไม่ได้มาด้วยเพราะน้องมิ้นท์ต้องเรียนพิเศษ แต่เราให้สัญญากันไว้ว่า สิ้นเดือนนี้เราสามคนจะไปย่ำทะเลชะอำกันอีกครั้ง แปลกดีที่ยามหัวใจโดดเดียวจะมีผู้คนมากมายผ่านห้วงความคิดถึงเข้ามาเป็นสาย อาจเพราะสายธารแห่งมิตรภาพไม่เคยจางหายไปไหน...<br /><br />มิตรภาพดีดีหาไม่ยาก เมื่อเราลองใช้หัวใจนำทางและสัมผัสดู...เหมือนกับครั้งนี้ข้าพเจ้าได้มิตรภาพดีดีจากการพาตัวเองไปปล่อยเกาะ คือเพื่อนชาวฮอลแลนด์คุ่หนึ่ง....การสื่อสารส่วนใหญ่คือการคุยผ่านมือ และสายตา มากกว่าถ้อยคำ เพราะภาษาที่ไม่แข็งแรงเท่าไร ชนิดใครเห็นก็ต้องบอกว่า ไอ้นี่พูดไม่ได้กระแดะคุยกับต่างชาติ แต่นะ...มิตรภาพดีดีไม่จำเป็นต้องสื่อสารกันด้วยคำพูดเพียงอย่างเดียวนิ แดนและโซอัส มาเที่ยวเมืองไทยได้ 2 เดือนแล้ว และเพิ่งมาเสม็ดครั้งแรก สองคนนี้เขาน่ารักดี และมีความพยายามที่จะสื่อสารกัน คำทักทายสั้นๆ รอยยิ้ม และน้ำใจคือสิ่งที่เราหยิบยื่นได้ง่ายจะตายไป...<br /><br />แต่เมื่อเรามีมิตรใหม่ เราก็จะห่วงหามิตรภาพเก่าๆ ....คิดถึงพวกแกจัง (อ้อม...แน็ต...โบว์...เตย...พี่เอก...พี่บาส..เจ้ามุนิน...เจ้าโบโซ....พี่ก้อง...แนน...เจ๊แจน...ฯลฯ).....โดยเฉพาะเพื่อนรัก...ฉันอยากให้แกเปิดหัวใจ มองโลกให้กว้าง ยุติธรรม เข้าใจ และบิดมุมมองใหม่ๆ กว่าที่เป็น....<br /></div><div><div align="center">ไม่รู้...ว่าโลกกว้างใหญ่แค่ไหน</div><div align="center">ไม่รู้...ว่าฟ้าสูงเพียงใด</div><div align="center">ไม่รู้...ทำไมต้องทำลองออกเดิน...ดูสักครั้ง</div><div align="center">.........และ...............</div><div align="center">ลองหาคำตอบ...ด้วยตัวเอง</div><br /><div align="center">ป.ล. เสียดายไม่ได้เอากล้องไป เสียดายมากกกกก </div><div align="center">(ไว้โอกาสหน้าไม่พลาดแน่ แง่ม แง่ม)</div><br /><div align="center">ขอบคุณรูปภาพประกอบสวยๆ จาก.........</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3931410795496073880-8298516834841302163?l=roammagz.blogspot.com' alt='' /></div>Roam Magazine &amp; Fai_storyhttp://www.blogger.com/profile/06000220543165863900noreply@blogger.com0